poniedziałek, 9 września 2013



Są ze mną zajebiści ludzie, ludzie z którymi tylko siedząc mam uśmiech na twarzy. Uśmiech szczery jak nigdy. Nawet czasem nie wiem kiedy on się tam pojawił. Kiedy mam doszczętnie zryty humor oni to wiedzą, mimo tego zawsze po mnie zajdą i wyciągną mnie z domu, aby na dworze mi go poprawić, nie wiem jak, ale zawsze im się to udaje. Z nimi nigdy nie jest nudno, nawet siedząc na placu nic nie mówiąc, jest zajebiście. Ogólnie z nimi wszystko jest świetne, tylko nie mogę sobie wyobrazić co będzie za rok, kiedy ich już nie będzie. Znów odbędzie się odliczanie do kolejnych wakacji, tylko, że wtedy wszyscy będziemy już inni, starsi i pewnie nie będziemy mieli odwagi wyjść, aby pograć. Duma wieku nie pozwoli, choć wewnątrz tak strasznie będzie się chciało iść.



Czasem wystarczy tylko się odważyć, 
 żeby przeżyć coś wspaniałego.


a ten krótki postój , który nazywamy życiem i którym tak się strasznie martwimy , 
to nic innego jak tylko niewielka weekendowa odsiadka w pudle w porównaniu z tym 
, co przyjdzie wraz ze śmiercią 



 kłamie . codziennie . okłamuje siebie i wszystkich że jest dobrze . uśmiecham się chociaż w środku rozpierdala mnie na najmniejsze cząsteczki jakie tylko istnieją . wieczorami jest najgorzej . gdy wszystko ucichnie , ostatnie : paa . na gg . zostaję sama z myślami , wtedy wszystko wraca . nie próbuję tego zatrzymać bo wiem że nie dałabym rady . staram się wiesz ? ale jestem tylko zwykłą dziewczyną zranioną zbyt wiele razy .

   
Nie można zapomnieć tego co było. Nie możesz wymazać z pamięci tych wyjątkowych chwil spędzonych razem, ściskając się za ręce i uśmiechając do siebie. Nie da się ot tak żyć bez bolesnych wspomnień. Ale po co chcesz zapominać? Po to, by znów popełnić ten sam błąd drugi raz? Pamięć to coś cennego, a wspomnienia, nawet te, które otwierają stare, ledwo posklejane rany na sercu, pozwalają iść inną drogą, poznawać nowe ścieżki, dzięki którym możemy być szczęśliwi. Przeszłość jest kluczem do przyszłości, uczy nas, przypomina błędy i nie pozwala ich powtórzy

  
Nie wiem do jakiego typu ludzi się zaliczam. Jestem głupia, ale całkiem inteligentna. Potrafię rozwiązywać cudze problemy, ale nie potrafię zaradzić własnym. Lubię dużo wiedzieć na temat innych ludzi, chociaż ta wiedza wcale nie jest mi potrzebna. Każdego nowego tygodnia zaczynam wszystko od nowa, pragnę się zmienić i wierze, że kiedys mi sie to uda. Choć czasem krytycznie spoglądam na świat, wiem, ze sama potrzebuję masy pracy. Poza tym uśmiecham się, żartuję, płaczę , jak każdy choć codziennie obiecuję sobie tego nie robić. Czasem jestem z siebie dumna, lecz częściej po prostu sobą zmęczona. Zwyczajnie. Nienawidzę mojej nadwrazliwości. Nienawidzę gdy mi nic nie wychodzi, nienawidzę swoich wielkich słabości, nienawidzę swojego strachu, czasami nienawidzę żyć.


 dopiero po czasie dowiadujemy się kim jesteśmy , kim zawsze byliśmy w oczach ludzi , których ceniliśmy ponad własne życie . ile tak naprawdę dla nich znaczyliśmy , jaką wartość miały te wszystkie słowa , czym była każda obietnica . dopiero po czasie okazuje się , że wszystko co było tak cholernie ważne , było niczym , nie liczyło się , że wszystko było ściemą , każdy uśmiech i każda łza dla nich , była czymś nieważnym

 boże ;o nie nic, kończę, idę...cześć